Aldrei vanmeta konu sem les...


Hjón í sumarfríi fóru í bústað á Þingvallavatn. Eiginmanninum fannst best að veiða við sólarupprás. Konunni hinsvegar fannst gaman að lesa.
 
Einn morguninn snýr eiginmaðurinn aftur í bústaðinn eftir nokkurra klukkustunda veiðar og ákveður að leggja sig.
 
Þó konan þekki ekki vel til á Þingvöllum ákveður hún að fara út á bátnum og sigla út á vatnið...
 
Hún sigldi stutta vegalengd út á vatnið, setti út akkerið og kom sér vel fyrir í blíðskaparveðri og fer að lesa bók. Stuttu seinna kom veiðivörður siglandi að henni:
 
-Góðan daginn frú, hvað ert þú að gera? Spyr hann.
 
-Ég er að lesa bók, svarar hún ...og hugsar með sér hvort það sé ekki augljóst...
 
-Þú ert inn á lokuðu veiðisvæði, sagði vörðurinn frekar afundinn.
 
-Já og?  Ég er ekki að veiða, ég er að lesa...
 
-Já einmitt. En þú ert með allar veiðigræjur um borð. Hvað veit ég nema að þú byrjir að veiða eftir skamma stund. Ég verð að fá þig í land svo ég geti gert skýrslu um þetta...
 
-Ef þú gerir það, þá kæri ég þig fyrir nauðgun, svaraði hún rólega... 
 
-Nauðgun! En ég hef ekki snert þig!  Öskraði maðurinn forviða. 
 
-Mikið rétt, en þú hefur allar græjur til þess. Og hvað veit ég nema að þú byrjir eftir skamma stund...?
 
Veiðivörðuinn sigldi á brott...
 
 
Boðskapur sögunnar: Aldrei rífast við konu sem les. Það er mjög líklegt að hún geti líka hugsað...